'ဘကံုး' နဲ႕ 'ဝ'
နွစ္ခုေပါင္းမွ ... ဒီ "ဘဝ"ဟု
အရိုးဆံုးစကားလံုး
တို႔မ်ား... သံုးလည္း
လက္ေတြ႔မွာေတာ့..
ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ဖံုးကာ
ေမတၱာနဲသမို႕
လုယက္သတ္ျဖတ္၊
တိုက္ခိုက္ၾကကာ
ဟိုမွာ မုန္တိုင္း၊ ဒီမွာ ငလွ်င္
မိုးသီးက်ကာ ေရၾကီးျပန္ေတာ့
အစုလိုက္ေသ၊ အံုလိုက္ ဒုကၡ
ၾကံဳရျပန္သမို႕
တရား မေမ့ၾကစို႔
တို႔လူမ်ားတို႕။ ။
အေဝးမွာေနေတာ့
အျပစ္မျမင္
ကရုဏာဝင္လို႔.....
အနီးဆံုးလည္းေရာက္
စကားစစ္တို႔မွိဳလိုေပါက္
မင္းနဲ႔ငါဟာ.....
ဘုနဲ႔ေဘာက္။ ။
အျပံဳးတုတစ္ခုကို
မ်က္နွာမွာဖံုး
သကာရည္စမ္းတဲ့
စကားလံုးေတြနဲ႕
အနွစ္မပါဘဲသံုး
နင္ဟာ..........
ငါ့အမုန္းဆံုး။ ။
အမ်ားေပးတဲ့ ေသာက
ကိုယ့္ဒုကၡနွင့္ ေရာစပ္လို႔
တနင့္ေသာ အလုပ္တို႔ပံု
အျပစ္ပံုမယ့္ မ်က္လံုးမ်ားနွင့္
ဒီလို ..... အနွဳတ္ေတြစု
မင္းလိုလူ ဘယ္လိုရုန္းနိုင္အံုးမလဲ
ေစာင့္လို႔သာရွဳ။ ။
ေႏြဂိမာန္ ..... ခ်ိန္ကာလမွာ
ရြက္၀ါေၾကြ.... ျပိဳအခိုက္
ေျမျပင္က ... ယုယစြာေထြးပိုက္
ေခၽြးသိပ္ေစခဲ့တယ္။
နွလံုးသားဆိုင္... အသဲပန္းမွာ
ေၾကြႏြမ္းလို႔ ... ေျခြအခ်မွာေတာ့
ယုယလို႔ေထြးပိုက္ ... နားခိုရာမဲ့....ဘ၀ေပးမို႔
မင္းဘယ္ေျပးမလဲကြယ္။ ။
ရာသီစက္၀န္း .. သဘာ၀တရားအရ
ေႏြဂိန္မာန္မွာ .. ပူျပင္းေျခာက္ေသြး .. ရြက္၀ါတို႔ေၾကြလင့္ေစျပီး
မိုး၀ႆန္မွာ .. မိုးရြာသြန္းကာ.. စိမ္းစိုျပန္ကာ
ေဆာင္းကာလမွာ .. နွင္းေငြ႕ေ၀ကာ.. ေအးျမေစခဲ့ေပမယ့္...
လူဆိုသည္မွာ..
ပူလွ်င္ပူလို႔ ... မိုးရြာျပန္လည္း အျပစ္ေစာင္းနင္း ... မနွစ္သက္ျခင္းအဆင္းနွင့္ ဒီေဆာင္းတြင္းလို႔
ေလာကဓံကို အျပစ္တင္
အမွန္စင္စစ္ေတာ့
ကိုယ့္စိတ္ကိုယ့္ကို... နွစ္ခုတည္းေတာင္မတဲ့၇ွာေတာ့
ျဖစ္ျပန္ပ်က္ျပန္ေလာကဓံကို
ျပစ္တင္ေျပာတာ.... သဘာ၀မို႔
စစ္တို႔ျဖစ္ျမဲျဖစ္ရင္း...
ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းတို႔ကင္းေ၀းလို႔
ဘ၀ ဇာတ္သိမ္း မွာကာ .....???????
ဘဝနဲ႔ အလွမ္းေဝးတဲ့..
စိတ္ကူးအေတြးကို .. ဖက္တြယ္
အိပ္မက္မက္သူဟာ..
ဖိုးလမင္းကို
ပိုင္ဆိုင္လိုသူခမွ်ာ
ျမင္သာျမင္.... မၾကင္ရတဲ့ဘဝ
အေဝးကသာ
လြမ္းေနရအံုးမယ္။ ။
သခင္ မနွစ္လို႔ ..... အျပစ္ျမင္
အျပစ္ျမင္ေတာ့....
အမုန္းယွဥ္တာ ... သဘာဝမို႔
အကၽြန္႔ရင္မွာ
မေနသာလို႔ .... ေရွာင္ေျပး
ေဝးေဝးမွသာေနေတာ့မည္။ ။
ကိုယ္စြမ္းကိုသံုး
ဥာဏ္စြမ္းကိုထုတ္
ပရိယာယ္ကိုဆင္
မာယာေျခြသူ.... မနဳသာမုဆိုး၏
စဥ္းလွဲတဲ့ေက်ာ့ကြင့္ေအာက္
အႏၱရယ္ကိုမသိရွာကာ
ေအးျမျခင္းအတိျဖင့္
ရုးိသားတဲ့သမင္ငယ္မွာ
သားေကာင္ငယ္တစ္ျဖစ္လဲ
လည္ဆင္း...သက္နွင္းခဲ့တာလဲ
ေလာကရ႕ဲသဘာ၀အရေတာ့
တရားရွာတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ။
တစ္အေပါင္းတစ္ဆိုတဲ့ ... အေမးမွာ
ဂဏန္းမတူတဲ့.....နွစ္ဆိုတဲ့
အေျဖတစ္ခုသာရေပမယ့္
အခ်စ္အေပါင္းအခ်စ္ဟာ
အခ်စ္ျဖစ္နိုင္သလို...
အခ်စ္အေပါင္းအခ်စ္ဟာ
အမုန္းျဖစ္နိုင္တာ...
သဘာ၀တရားမို႔
လိုရာကိုေတြး
ေပ်ာ္ေမႊ႔ေနမယ္ဆိုတဲ့ ဆႏၵ
လ်စ္လ်ဴရွဳကာ
အမွန္တရားကို ... လက္ကိုင္ထားရင္းျဖစ္
ေလာကဓံတရားကို
အျပံဳးေလးဖက္
ရင္ဆိုင္နိုင္ေတာ့မွာေပါ့ေလ။ ။
ေမာင္ၾကီးအဖို႔ေတာ့
အားအင္သံုးလို႔
ၾကိဳးကုတ္ရင္းျဖစ္
မမေလး .... မိတ္ကပ္ဖိုး
လိုသလိုသာ .. သံုးေစခဲ့လို႔
ဒီေမာင့္.. ပခံုးထက္မွာ
ျပဲစုတ္ကာ ေသြးယုိေနလည္း
နွမေလးအတြက္မို႔
အျပံဳးတို႔က
မပ်က္ေတာ့ဘူးကြယ္။ ။
မခ်စ္ခင္မွာေတာ့
အခ်စ္ေတြပဲလိုကာ ....
ခ်စ္ၾကျပန္ေတာ့လည္း
နားလည္မွဳလို
သဝန္တိုမွဳေတြဖယ္ကာမွ
အခ်စ္လမ္းေလး
ေျဖာင့္ျဖဴးမယ္ကြာ။ ။
ေတာင္ေတြကာ
ပင္လယ္ေတြျခား
ေရေျမအလွမ္းကြာကာ
ေသြးျခားေနလည္း
နားလည္မွဳတူ
ခံစားမွဳဖလွယ္ျပီး
ခြင့္လႊတ္စာနာမွဳနွင့္
တို႔အခ်င္းခ်င္း
ေပါင္းသင္းရင္းျဖစ္
အမုန္းေတြဖယ္
လက္နက္ကြယ္ျပီး
ုျငိမ္းခ်မ္းေရး.....အလင္းတန္းေတြနဲ႔
ဒို႔ဘဝမ်ားကို ေဆးျခယ္စို႔ကြယ္။ ။
ၾကယ္ မစံု
လ မပ်ယ္
နွင္းဖြဲေနတဲ့ နံနက္ခင္း
အမွတ္မထင္
ခ်စ္သူ႔လက္ကို စြဲစဥ္
အျမဲမကြာ တစ္ဘ၀မွာျဖစ္
သက္ဆံုတိုင္ တူယွဥ္တြဲ
ခရီးလမ္း အဆံုးကို
ျဖတ္ေက်ာ္စို႔ တူစံုနွစ္ျဖာ
ကတိေတြဖလွယ္ အၾကင္နာမျပယ္ခဲ့သမို႔
အခ်ိန္ေတြေျပာင္း
ရြက္သစ္ေတြလည္းေဟာင္းခဲ့ခါမို႔
ဆံျဖဴသြားက်ိဳး
မီးစာလည္း ကုန္လုလုမို႔
နွစ္ဦးသားမွာေတာ့
ယခုခ်ိန္ခါမွာျဖင့္
ေတာင္ေမႊးကို တစ္ဘက္ကကူ
ျခားတစ္ဖက္မွာ အမယ္အို႔ လက္ကိုယူလို႔
နွစ္ဦးတူျပိဳင္ နိဗ္ဗာန္ဝင္ဖို႔
ခပ္လွမ္းလွမ္းဆီက
တခ်က္ခ်က္မွ ကလူတဲ့
ဆြဲလြဲသံျမဴသာခ်ိဳတဲ့
ဘုရားေက်ာင္းရွိရာဆီသို႔
ေရာင္ျခည္မ်ား စမထိုးခင္
သြားၾကပါစို႔ ခင္နွမငယ္ရယ္။ ။
ၾကိဳးၾကိဳးကုတ္ကုတ္ လက္ရွိကာလာ
အားကုုန္သုန္းလို႔ ရုန္းမဝ .........
ေရးေရးေတးေတး အနာဂတ္လမ္း
ေမွ်ာ္ရီမွန္းလို႔ မရတဲ့ဘဝ......
တို႔လာခဲ့ရ။
ကာလသံုးပါးအခ်ိန္ၾကား
သက္ရွိအတြက္ အလုပ္မ်ား
ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ေဆာင္ယူသြား
အျပန္လမ္းမွာေတာ့
လက္ခါခါနွင့္ ဘလာသမား
ဒီဘဝကို မျဖစ္ၾကေစနွင့္လား ။ ။
ေအးျမတဲ့ ေဆာင္းတစ္ေန႔မွာ
လံုျခံဳေႏြးေထြးတဲ့ အိမ္
ွရွင္းသန္႔ေအးျမတဲ့ ရွဳခင္း
တသြင္သြင္ စီးျမဲေခ်ာင္းအလွ်င္ကို
ကၽြန္ေတာ္တို႔ စြန္႕
ခရီးုသစ္ကို ဖြင့္လွစ္ခဲ့တယ္ ။
ေရေျမျခား တစိမ္းေျမမွာ
အကၽြမ္းမ၀င္
တစိမ္းျပင္မို႔ ....
ဘာသာစရိုက္နွင့္ ဓေလ့မတူ
အက်င့္ျခားသူတို႔ေအာက္
တို႔ အသံစကားတို႔ေပ်ာက္ျပီး
ဒုတ္ခေတြ ေရာက္ခဲ့လည္း
လြမ္းလ်တဲ့ေမြးေျမကို
တမ္းတ ေနခဲ့မိတယ္။
အခ်ိန္ေတြေနွာင္း
ရြက္သစ္ေျပာင္းကာ
တေျမျခားမွာၾကီး
ငါတို႕၏အခ်င္းသည္လည္း
တစိမ္းတို႔နွင့္ ၾကီးျပင္း
တစိမ္းစရိုက္နွီးလို႔
တို႔လုပ္အားျဖစ္ ၾကိဳးစား
ၾကီးပြားလာျပန္သေတာ့
ကိုယ့္ရုပ္ကိုယ္ၾကည့္
ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ေမး
'ငါ ... ဘယ္သူလဲေဟ့....?????'။ ။
ေနပူပူမိုသားေအာက္
အကာမဲ့ေအာက္တို႔မွာလည္း
ေခြၽးတစိုစိုျဖစ္
လုပ္ရဲပါတယ္။
မလံုတလံုေခါင္မိုးေအာက္
မိုးသားတစ္ေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ၾကား
ေႏြးေထြးမဲ့လည္း
အိပ္ရဲပါတယ္။
အသားမဲဲ့ဟင္းနွင့္
ငပိရည္ဖက္တဲ့
ထမင္းမ်ားကိုလည္း
စားခဲ့ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့လည္း
မျပည့္စံုတဲ့ဘဝတစ္ေလွ်ာက္
ေတာင္းဆုတစ္ခုေလာက္
ျပည့္ခဲ့မယ္ဆို .....
ေအးျမတဲ့ေမတၱာရိပ္ေအာက္
ဘဝတစ္သက္တာတေလွ်ာက္
ေနခြင့္ျပဳပါကြယ္။ ။
ထက္ေကာင္းကင္မွာ ...
လွ်ပ္ေရာင္၀င္းလက္ ....... ပ်ိဴးပ်ိဳးျပက္ျပက္
မိုးျခိမ္းသံခ်ဳန္း ......တဂ်ဳန္းဂ်ဳန္းနွင့္
မိုးစက္သံေဖာက္ ....တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ဆို
'ေပါက္ေခါ'ေရလို႔ ...
သူငယ္ခ်င္းတစ္သုိက္ေအာ္လာခိုက္မွာ
' ဟဲ့ ...လူေလး.....မိုးေရထဲမယ္...ဖ်ားလိမ့္မယ္ေနာ္ 'ဆိုတဲ့
မယ္ေထြးရဲ႕...သံစဥ္မဆံုး
ေဘာင္းဘီတိုစုတ္နွင့္
ကြင္းလယ္မွာ....ဖားေကာက္လို႔
အုန္းေခါက္ကို....ျမင္းလုပ္
ဒါတင္...ဘယ္ဟုတ္မတုန္း
ရႊံ႕ညႊံထဲမွာလူး .......ေပတလူးလူးျဖင့္
ေျပးလႊားခဲ့တဲ့....သရုပ္ေတြဟာ
တခ်ိန္မွာေတာ့ .....
ေမ့မရတဲ့
ဘ၀ရဲ႕....နိဗၺာန္ေပါ့ဗ်ာ။ ။
အေတာင္မစံုခင္မွာ
ပ်ံခ်င္တာသဘာ၀မို႕…..
အေတာင္တစ္စံုတြက္
စြမ္းအားတို႔ယူ
အားမာန္ေတြကူလို႔
ပ်ံသန္းဖို႔ေျမျပင္ထက္မွသည္
ဘ၀ေ၀ဟင္စီသို႔
ခရီးအဆင့္ဆင့္ဆက္ဖို႔
ၾကိဳးစားစုိ႔ေနာ္…………………….။ ။
ဟုိး တခ်ိန္က……
သားမိုက္ေၾကြး
ဗလပြနွင့္
ဒဏ္ျဖစ္ေစခဲ့တယ္ေလ။
၇မ္းကားတဲ့
စကားလံုးနွင့္
ခိုင္းနွိဳင္းသံုးခဲ့တယ္ေလ။
ေပါင္းသင္းနဲ႔
သံုးျဖဳန္းကာ
ခ်ိန္ကုန္ေစခဲ့တယ္ေလ။
အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ……
သား …..ေနာင္တေတြ
တသီတတန္းနဲ႔
တမ္းတေနျပီေလ။
ခ်ိဳသာေႏြးေထြးတဲ့
ေမ့ရင္ခြင္ကို
ေအာက္ေမ့မိေနျပီေလ။
မိုက္ေၾကြးတြက္
ျပန္ဆပ္ဖို႔ခြင့္ေရးေလး
ေပးလွည့္ပါေလ။
ခ်စ္ျခင္းေတြ
အျပည့္နဲ႔ေပးဆပ္မယ့္ …… သား
အေမတစ္ေယာက္….
လက္ကမ္းလို႔
ေစာင့္ေမွ်ာ္ေပးပါ
အို …… ခ်စ္အေမရယ္။ ။